Nieuw begin

Vanaf vandaag worden nieuwe bijdragen gepubliceerd op mijn nieuwe weblog http://jeroendalli.wordpress.com

Alle oude bijdragen blijven hier, voor iedereen zichtbaar.

JD

Doppen

Eigenlijk had ik een stuk willen schrijven over De Worsteltent. Wie kent het niet?

De Worsteltent is een restaurant op Texel. Het bestaat al vele jaren en is tegenwoordig onderdeel van Hotel De 14 Sterren www.14sterren.nl

Toen ik een jaar of 11 was namen mijn ouders mij er regelmatig mee naartoe. Ik spaarde toen doppen…en de eigenaar van het restaurant wist dat. Eens in de zoveel tijd haalde ik een enorme zak met doppen bij hem op die hij voor mij bewaarde. De mooiste, degene die het minst beschadigd waren, haalde ik eruit en de rest gooide ik weg. maar dat vertelde ik de eigenaar geloof ik niet.

Twee weken geleden wilden mijn ouders mij weer eens meenemen naar De Worsteltent. Vroeger pannekoekenrestaurant, tegenwoordig hip Italiaans design. Het was zondagmiddag, erg druk en er was jazzmuziek. We konden geen plaats vinden om te zitten en besloten naar de buren te gaan, De Catharinahoeve. Daar dronken we Skuumkoppe en bestelden we bitterballen.

Ik wilde schrijven over de naam Worsteltent. En misschien ook wel Catharinahoeve. En waarom op Texel altijd alles net anders gaat dan ergens anders. Maar in plaats daarvan schreef ik over advocaten en hun beroepsgeheim. Zie hieronder.

De Worsteltent houdt u van me tegoed.

Kampioen

Henk Blokdijk is een prachtige kerel. U kent Henk natuurlijk niet. Ik eigenlijk ook niet. Tot vandaag. Toen was ik in de Eilandspolder.

De Eilandspolder is een beschermd natuurgebied in Noord-Holland gelegen tussen de dorpen Graft-De Rijp, Noordeinde, Schermerhorn, Grootschermer en Driehuizen. Bijzonder is dat het alleen toegankelijk is via het water. Dat maakt het dat je er bijvoorbeeld op een zondagmiddag in alle rust van de omgeving kunt genieten van vele weide- en watervogels zonder ook maar iemand tegen te komen.

Perfect vervoermiddel om de eeuwenoude polder te ontdekken is de elektrische fluisterboot. 

 

Dus als je er zeker van bent dat het droogblijft en het weer niet mooi genoeg is om naar het strand te gaan, op naar Het Ouweland. Want daar verhuurt Henk Blokdijk fluisterboten.

Het botenverhuurbedrijf bevindt zich eigenlijk achter het huis van Henk. De boten liggen in het water dat grenst aan zijn tuin. Er liggen er nog 7. De garage doet dienst als kantoortje. 

Bij binnenkomst roept Henk direct zijn dochter. “Kom eens kijken”, roept hij richting een deur waaruit zijn dochter komt. OOhh, vet popje zegt de dochter van Henk tegen C. van 3 jaar. Tsja, hartelijk zijn ze wel in De Rijp bit.ly/BYoIj

Nadat de benodigde formulieren zijn ingevuld, de kinderen hun oranje zwemvestjes aanhebben en er opvallend genoeg niet wordt gesproken over de kosten van het huren van een bootje, kennelijk is dat niet interessant genoeg, legt Henk uit hoe de elektrische motor werkt. Dat is nogal eenvoudig. Er is een knop met een stand 1 en een stand 2. En een stand achteruit. Dat moet lukken. 

We krijgen een geplastificeerde kaart mee en worden getipt de rode route te volgen. “Na de derde brug rechts en zie jullie over twee uur”, roept Henk ons na.

Het is inderdaad prachtig op het water. We varen door sliertvormige sloten, over plassen en meren. We zien schapen, koeien, eenden, grutto’s, een kiekendief, kieviten en tal van andere vogels.

 Af en toe komt er een vliegtuig over en verder, stilte. We komen tweemaal een ander bootje tegen. Een oase van rust. De paraplu’s zijn voor niets meegegaan en de zonnebril moet op.

Na een route van ongeveer 12 kilometer varen we De Rijp weer binnen. Goed oppassen in de smalle sloten en dan aanmeren. Henk staat al klaar op de wal. Alle bootjes zijn weg. Kennelijk zijn er na ons nog meer mensen op het idee van een fluisterboot gekomen.

Met een enthousiasme van een goede vriend worden we begroet. Je zou bijna nog een rondje gaan varen omdat je Henk een zondag gunt met veel klanten. Maar dat is niet nodig. “Het is een mooie middag geworden” vertelt hij. 

Bij het terugbrengen van de zwemvesten en tijdens het afrekenen praten we over het weer. En over zijn bedrijf. De telefoon rinkelt veel zegt Henk, er wordt druk gereserveerd voor donderdag. Dan is het Hemelvaart.

Vlak voordat we vertrekken laat Henk ons een Kampioen zien, het tijdschrift voor ANWB-leden bit.ly/1EEHRz. “Vorig jaar september was er een verslaggeefster om een rondje te varen. Ze had een hele goeie fotograaf mee”.

Henk laat ons de mei-editie van de Kampioen zien waarin zijn bedrijf prominent voorkomt. Een lovend stuk met inderdaad schitterende foto’s. Sinds dat stukje weten de mensen Het Ouweland wel te vinden. De verhuur loopt als nooit te voren.

Henk vertelde honderuit over vorig jaar september. Hij had de mensen van de Kampioen een bootje meegegeven en een picnicmand met lekkere broodjes. Toen ze wilden betalen zei hij dat dat niet hoefde. Als iemand een stukje over je gaat schrijven vraag je daar toch geen geld voor hoorden we Henk denken. Maar de schrijfster wilde betalen, net als iedereen. “Ze mogen volgens mij niet iets aannemen, zei Henk. Ik begrijp het ook wel”. Maar je zag hem kijken, hij begreep er niets van. Dat was duidelijk.

Je zou iedere ondernemer, mits aardig natuurlijk, een bezoekje van de verslaggeefster van de Kampioen toewensen.

Toen we over zijn oprijlaan naar de auto liepen keek Henk ons na, hij zwaaide.

Wilt u Henk ook ontmoeten? Dat kan. Ga naar www.hetouweland.nl En naar De Rijp.

Recessie

In deze lastige tijden van economische krimp zou je verwachten dat iedereen staat te springen om een baan. Althans, om geld. Dus als je onverwacht wordt uitgenodigd voor een dinner44 zeg je natuurlijk direct ja. Zeker als het om een etentje gaat bij tinyurl.com/blwdy6 (Check ook de muziek op de site)

Je hoeft immers alleen nog maar een oppas te bellen.

Maar dat blijkt nog niet zo eenvoudig. School, examens, andere oppaskinderen, hockey, softbal en geen tijd zijn belangrijker. Ik neem dan maar aan dat nog niet iedereen last heeft van een tinyurl.com/bw242y

Gelukkig maar!

Kloof

Deze week was ik getuige van een behoorlijke kloof tussen een professionele rechter en een (amateur)verdachte.

Toen de ik-ben-heus-geen-puper-meer gevraagd werd hoe hij tegenover een agressieregulatietraining speciaal gericht op adolescenten stond, bleef het stil. Huh?

Vanaf de publieke tribune fluisterde zijn moeder dat hij moest leren omgaan met zijn boosheid.

Oooh, zeg dat dan gewoon, hoorde ik de jongen zijn moeder zeggen. Het antwoord ontging de rechter, terwijl het eigenlijk nu juist voor hem bedoeld was.

http://tinyurl.com/b6mx4d

Helaas

In het wetboek van strafrecht wordt een opsomming gegeven van verboden. Wat mag er niet ? Overtreders kunnen worden vervolgd en gestraft.

Verondersteld wordt dat iedereen snapt wat wel en niet mag. De regels van het wetboek zijn geschreven voor geestelijk gezonde en (wel)denkende mensen.

Als de politie iemand in de kraag vat is niet altijd duidelijk of ze te maken hebben met een toerekeningsvatbare verdachte. Bij twijfel kan een psychiater van de FPD (Forensisch Psychiatrische Dienst

http://www.steunpuntforensischezorg.nl/

worden gevraagd advies uit te brengen omtrent de toestand van de verdachte.

Maar soms is er geen twijfel. Of toch?

Roger werd door de politie aangehouden op verdenking van het plegen van 4 overvallen. Bij zijn eerste verhoor verklaarde Roger als volgt.

U vraagt mij of het goed gaat in de thuissituatie. Ik vind dat moeilijk om aan u uit te leggen of het goed gaat of niet. Het gaat wel goed denk ik.
U vraagt mij wat ik in het dagelijks leven doe. Van alles en nog wat. Poepen, plassen, eten, van alles en nog wat.
U vraagt mij of ik een baan heb of werk Ik moet daar goed over nadenken.

Deze verklaringen waren voor de politie geen reden om te twijfelen aan de geestestoestand van Roger. Al had dat wel gekund.

Roger vertelde verder.

U vraagt mij om te vertellen wat er gister is gebeurd. U zegt dat ik net zei dat ik gisteren rond 18.00 uur van huis ben vertrokken. Ja, en 1 over zes en 10 over 6 en 20 over 6.
U vraagt mij waar ik toen naartoe ben gegaan nadat ik van huis ben vertrokken. Naar 21.00 uur.

Toen had er een lichtje kunnen gaan branden bij de politie. Dat gebeurde niet.

U vraagt mij hoe ik van huis ben vertrokken, met een vervoermiddel of zonder. Nee, ik was niet op een vervoermiddel maar met de fiets.
U vraagt mij waar ik naartoe ben gefietst. Naar de eindbestemming onbestemd. Met mijn turbofiets. Welk tijdstip bedoelt u precies?
U vraagt mij om te vertellen of ik gisteravond in een gokhal ben geweest. In Amsterdam? Ik wil van u het tijdstip weten. En hoelaat ik daar was.
U vraagt mij hoe het komt dat ik zo vaag blijf in mijn antwoorden. U vraagt mij of ik sons medicijnen gebruik. Ja, van alle medicijnen gebruik ik wat.
U vraagt mij nogmaals waar ik ben geweest voordat ik werd aangehouden door de politie. Welke tijdstippen? Hoeveel meter en hoeveel seconden? Ik wil kunnen kiezen uit twee dingen. Ik vind het wel goed zo. Ik ben netjes.

Roger werd door de politie beschouwd als een doorsnee persoon. Een weldenkend mens. Iemand die toerekeningsvatbaar is. Vier medewerkers van cafe’s en gokhallen herkenden hem als overvaller zodat een verhoor verder niet meer nodig werd geacht. Dat had toch weinig zin. Roger zou worden vervolgd.
Tijdens een verblijf van drie maanden in een huis van bewaring ging het steeds slechter met Roger. Tijdens de rechtzaak zelfs zo slecht dat de behandelende rechters twijfelden aan de toerekeningsvatbaarheid. Maar aangezien rechters geen psychiaters zijn werd Roger voor drie maanden naar het huis van bewaring teruggestuurd. In de tussentijd zou een arts moeten onderzoeken of Roger een weldenkend mens was. Ten tijde van de overvallen welteverstaan, maanden geleden.

Roger wilde niet onderzocht worden. Ik ben toch zeker niet gek? Ik heb helemaal niemand overvallen, ik vroeg alleen of ze geld uit de kassa wilden halen.

De rechters gelasten een onderzoek door middel van observatie. Speciaal voor verdachten die niet aan een onderzoek meewerken. In het rapport van de GZ-psycholoog, een klinisch psycholoog en een psychiater heb ik het volgende gelezen.

“Betrokkene lijdt aan een ziekelijke stoornis, een psychotische stoornis niet anders omschreven. Tijdens de delicten was er van deze stoornis ook sprake. Betrokkene kan als verminderd toerekeningsvatbaar worden beschouwd.”

Allemaal voor wat het waard is. Betrokkene heeft met het onderzoek namelijk helemaal niet meegewerkt.

De rechters hebben de deskundige artsen ook gevraagd om een advies (welke interventies moeten er gepleegd worden en binnen welk juridisch kader dient dit gerealiseerd te worden?). Dit zijn de adviezen. Of eigenlijk, niet de adviezen.
“Voor een TBS-maatregel achten de onderzoekers de uitvoering van de delicten te onhandig en te weinig gevaarlijk. Opname in een psychiatrisch ziekenhuis zou het meest wenselijke kader zijn maar dit is niet mogelijk door de gedeeltelijke toerekeningsvatbaarheid. Hiervoor had betrokkene namelijk ontoerekeningsvatbaar moeten zijn. Een gedwongen opname in het kader van verplicht reclasseringscontact is gedoemd te mislukken door de weigering van betrokkene om mee te werken. Dat betekent dat er helaas niets anders opzit dan betrokkene terug te laten keren naar de gevangenis om zijn op te leggen straf uit te zitten.

Helaas……schrijven de artsen.

Uiteindelijk werd Roger door de rechters veroordeeld. Hij werd gestraft omdat hij een overtreder was. Een overtreder van regels uit het wetboek van strafrecht. Waarbij we er vanuit gaan dat we te maken hebben met weldenkende en gezonde mensen.

Terugkijkend rijst de vraag, wie heeft nu wat fout gedaan?

Zwoeger

ddd

De vader van mijn oma was zo ontzettend oud toen hij doodging, zo kreeg ik vroeger nogal eens te horen. Hij had zelfs meegewerkt aan de bouw van de Afsluitdijk. Nu weet ik dat hij misschien toch niet zo oud was als toen verondersteld. De Afsluitdijk is “nog maar” 76 jaar geleden gereed gekomen. Maar voor iemand van nog geen 10 is bijna alles oud. En sommige dingen daarvan zijn weer heel oud!

Als gevolg van de oude overgrootvader kan ik niet over de Afsluitdijk rijden zonder te denken aan al die duizenden mannen (arbeiders heetten ze) die meer dan 5 jaar tussen water en zand aan het zwoegen waren om Friesland en Noord/Holland met elkaar te verbinden. Waaronder opa S.

Dit beeld zag ik vandaag staan op de Afsluitdijk. Of het een naam heeft weet ik niet.

Ik zou zeggen: De Zwoeger.

Het systeem

Klopt het dat u namens het bedrijf De Bles BV gemachtigd bent om hier te zijn?
De Bles BV, dat ben ik.
En u naam is…?
Mevrouw S.K. Paardekooper.
Kunt u bewijzen dat u gemachtigd bent?
Ik heb een uittreksel uit het handelsregister van de KvK bij me. Daaruit blijkt dat bestuurder van De Bles BV S.K. Paardekooper Holding BV is.
Maar hoe weet ik nu dat u directeur van S.K. Paardekooper Holding BV bent?
Ik heet S.K. Paardekooper!
Maar wie weet is een zekere heer J.W. Jansen eigenlijk wel de directeur van S.K. Paardekooper Holding, toch?

Ik kan bevestigen dat mijn cliënte hier namens De Bles BV aanwezig is.
Ahaa, een advocaat dient in de rechtszaal op zijn woord te worden geloofd als het gaat om de identiteit van zijn cliënt.

Mevrouw Paardekooper, uw advocaat heeft bij justitie geprotesteerd tegen het feit dat men uw auto in beslag heeft genomen. Maar u heeft geen bewijs van inbeslagneming?
Nee, de politie heeft de auto opgehaald en geen papieren achter gelaten.
Maar hoe weet ik dan of uw auto wel in beslag is genomen?
… …
Officier van Justitie, kunt u er iets over zeggen?
Helemaal niets, van de politie heb ik geen dossier ontvangen. Eergisteren heb ik met de politie gebeld en die konden mij niets vertellen.
Nou, zonder stukken kan ik natuurlijk geen beslissing nemen. Ik denk dat we een nieuwe datum moeten bepalen mevrouw Paardekooper. Dat begrijpt u wel hè?

Hoe kan het dat de officier pas twee dagen geleden bij de politie informatie probeert te vergaren als mijn klaagschrift tegen het meenemen van de auto al vijf weken geleden is ingediend? Mijn idee is dat u justitie opdraagt de auto onmiddellijk terug te geven aangezien er geen belang is dat zich tegen teruggave verzet.

Ik begrijp de reactie van de advocaat maar ik heb echt geen dossier.
Maar we weten niet of er een belang is. We gaan een nieuwe datum bepalen, vandaag over drie weken.

Stelt u zich voor, ik kom nu naar u toegelopen, pak uw tas en loop weg. U gaat naar de politie en vertelt dat ik uw tas heb gepakt. De politie vraagt of u een bewijs hebt dat ik uw tas heb gepakt. Nee dus, ik heb u immers geen bewijsje gegeven dat ik u tas heb gepakt. Een bewijs van meenemen zeg maar.  De politie kan dus verder niets doen. U zoekt het hogerop en gaat naar de hoogste baas. Die begrijpt uw klachten. Hij vraagt de politiemensen die van u te horen kregen dat uw tas weg is wat ze kunnen doen. Onduidelijk, want er is geen registratie gemaakt van uw melding dat de tas weg is. Maar u wilt uw tas terug. Dat kan niet. Niemand weet toch of uw tas is weggenomen!

Mevrouw Paardekooper, ik kan echt geen beslissing nemen. Ik kan u alleen mijn excuses aanbieden voor de procedure.

En het systeem?
Ja, het systeem…

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!