Alle oude bijdragen blijven hier, voor iedereen zichtbaar.

JD

De Worsteltent is een restaurant op Texel. Het bestaat al vele jaren en is tegenwoordig onderdeel van Hotel De 14 Sterren www.14sterren.nl

Toen ik een jaar of 11 was namen mijn ouders mij er regelmatig mee naartoe. Ik spaarde toen doppen…en de eigenaar van het restaurant wist dat. Eens in de zoveel tijd haalde ik een enorme zak met doppen bij hem op die hij voor mij bewaarde. De mooiste, degene die het minst beschadigd waren, haalde ik eruit en de rest gooide ik weg. maar dat vertelde ik de eigenaar geloof ik niet.

Twee weken geleden wilden mijn ouders mij weer eens meenemen naar De Worsteltent. Vroeger pannekoekenrestaurant, tegenwoordig hip Italiaans design. Het was zondagmiddag, erg druk en er was jazzmuziek. We konden geen plaats vinden om te zitten en besloten naar de buren te gaan, De Catharinahoeve. Daar dronken we Skuumkoppe en bestelden we bitterballen.

Ik wilde schrijven over de naam Worsteltent. En misschien ook wel Catharinahoeve. En waarom op Texel altijd alles net anders gaat dan ergens anders. Maar in plaats daarvan schreef ik over advocaten en hun beroepsgeheim. Zie hieronder.

De Worsteltent houdt u van me tegoed.

Jarenlang was dat buiten iedere discussie in de rechtspraak maar de laatste jaren hebben rechters, gedwongen door de handelwijze van het openbaar ministerie, het beeld van de vertrouwensband bevestigd.

Wat was er aan de hand.

In artikel 218 van het Wetboek van Strafvordering is de vertrouwensband verankerd. Daarin staat in archaïsch Nederlands:

Van het geven van getuigenis of van beantwoorden van bepaalde vragen kunnen zich ook verschoonen zij die uit hoofde van hun stand, hun beroep of hun ambt tot geheimhouding verplicht zijn, doch alleen omtrent hetgeen waarvan de wetenschap aan hen als zoodanig is toevertrouwd.

Artsen, geestelijken, notarissen en advocaten hebben een beroepsgeheim. Dat betekent dat niets en niemand hen kan dwingen verklaringen af te leggen. In tegenstelling tot alle andere personen in Nederland. Want als anderen door een rechter als getuige worden opgeroepen zijn ze verplicht te verschijnen en moeten ze antwoord geven op de gestelde vragen. En niet zomaar antwoord. De waarheid.

Voor de geheimhouders is dit dus anders. Een meisje dat naar een arts gaat en om de pil vraagt mag er op vertrouwen dat diezelfde arts niet haar ouders inlicht. Of een gewonde patiënt met een kogel in zijn been. Die weet zeker dat de arts de politie niet zal bellen.

En ook het geheim van een gelovige die opbiecht vreemd te zijn gegaan is bij de pastoor veilig.

Voor een verdachte in een strafproces is dat niet anders.

Alle gesprekken tussen een advocaat en een cliënt vinden in vertrouwen plaats, of het nu in de gevangenis is, op het kantoor van de advocaat of aan de telefoon. Precies daarom bepaalt artikel 126aa Sv dat, als de politie telefoongesprekken opneemt en bij het afluisteren blijkt dat er cliënt-advocaat gesprekken zijn opgenomen, deze gesprekken met een geheimhouder direct en onmiddellijk vernietigd moeten worden.

Deze regel is van belang bijvoorbeeld al vanwege het feit dat Nederland een van de landen in de wereld is waar te pas en te onpas telefoongesprekken worden afgeluisterd http://bit.ly/12wqIt Tappen is tegenwoordig het belangrijkste opsporingsmiddel voor de politie geworden.

En met de vernietigings-regel uit 126aa is de politie niet altijd blij. Begrijpelijk. Want juist vanwege het feit dat een cliënt weet dat hij in vertrouwen met zijn advocaat mag en kan praten is de politie geneigd te denken dat er daarom spannende zaken worden besproken.

- ‘natuurlijk heb ik het gedaan maar dat kunnen ze toch niet bewijzen’.

- ‘kunt u mijn broer bellen om de Jumbotas met geld uit de schuur te halen? Straks vindt de politie dat geld’.

- ‘the eagle has landed’.

Dat soort teksten.

Meer dan ooit kwam de rechtspraak er in de afgelopen jaren aan te pas om over politieoptreden een oordeel te vellen. Politieoptreden dat eruit bestond dat, soms jarenlang, telefoontaps werden bewaard. En dus niet waren gewist. Bewust of per ongeluk.

Het grootste en meest pijnlijke voorbeeld van een rechtbank die het openbaar ministerie op de vingers tikte was de Hells Angels zaak.

Een zoveelste poging van justitie om ‘dat geteisem’ achter de tralies te krijgen strandde op 20 december 2007. Vertrouwelijke gesprekken in die zaak waren niet vernietigd of te laat vernietigd http://bit.ly/nXCEx De rechtbank Amsterdam was bikkelhard.

Uit die zaak werd niet eens zozeer duidelijk dat justitie welbewust de gesprekken bewaarde en gebruikte voor het onderzoek. Nee, veel meer bleek dat justitie het beroepsgeheim en de regels daaromtrent kennelijk niet belangrijk genoeg vond om netjes te werk te gaan. Officieren van justitie zeiden dat ook tegen de rechters. Zo erg is het toch niet?

Nou, dat vonden de rechters wel!

Dat strenge oordeel van rechters is een paar keer herhaald. Onlangs nog, op 9 juni 2009 door de rechtbank in Maastricht http://bit.ly/16qlMW Blijken gesprekken met een advocaat niet vernietigd dan gaat er een streep door de strafzaak.

Het is daarom dat het ministerie van justitie al een tijd bezig is met zoeken naar een oplossing. Die oplossing bleek volgens justitie jarenlang technisch onmogelijk. Maar toen er toch wel erg veel zaken sneuvelden kon er technisch toch opeens best wel veel.

Het laatste voorstel, dat nog geen wet is, komt erop neer dat advocaten standaard maximaal vijf nummers aan de politie kunnen opgeven die niet worden afgeluisterd. De raadslieden kunnen die nummers gebruiken om vrijuit met verdachten te spreken, zoals hun beroepsgeheim toelaat.

Een oplossing waar de Nederlandse Orde van Advocaten al jaren voor pleit. Prima, toch?

Opvallend waren dan ook de opmerkingen uit de Tweede Kamer deze week. Volgens PvdA-Kamerlid Ton Heerts begaat een advocaat die misbruik maakt van de nieuwe regeling een doodzonde die behalve strafrechtelijk ook tuchtrechtelijk moet worden bestraft. ‘Eén overtreding is direct rood’. Kranten doken er bovenop met koppen als Advocaat uit ambt bij misbruik beschermd nummer http://bit.ly/10g1r7

Nu ben ik nooit erg gecharmeerd van links geweest -toen ik een jaar of 13 was en een keer na een sportdag thuiskwam met een FNV shirt keek mijn vader wel erg geschrokken- maar dit soort teksten van de PvdA hebben he-le-maal niets met de inhoud te maken. Geschreeuw voor de bühne. En slap.

Want waar was de PvdA toen justitie keer op keer blunderde? En de regels welbewust overtrad? En belangrijke strafzaken mislukten? Nergens. Ze waren niet thuis.

Toen had er vanuit de Tweede kamer geroepen moeten worden: Officier van justitie moet ontslagen worden bij overtreden regels.

Maar dat heb ik niet gehoord. En ik heb er wel naar gezocht.

Slap hè?

De Eilandspolder is een beschermd natuurgebied in Noord-Holland gelegen tussen de dorpen Graft-De Rijp, Noordeinde, Schermerhorn, Grootschermer en Driehuizen. Bijzonder is dat het alleen toegankelijk is via het water. Dat maakt het dat je er bijvoorbeeld op een zondagmiddag in alle rust van de omgeving kunt genieten van vele weide- en watervogels zonder ook maar iemand tegen te komen.

Perfect vervoermiddel om de eeuwenoude polder te ontdekken is de elektrische fluisterboot. 

Dus als je er zeker van bent dat het droogblijft en het weer niet mooi genoeg is om naar het strand te gaan, op naar Het Ouweland. Want daar verhuurt Henk Blokdijk fluisterboten.

Het botenverhuurbedrijf bevindt zich eigenlijk achter het huis van Henk. De boten liggen in het water dat grenst aan zijn tuin. Er liggen er nog 7. De garage doet dienst als kantoortje. 

Bij binnenkomst roept Henk direct zijn dochter. “Kom eens kijken”, roept hij richting een deur waaruit zijn dochter komt. OOhh, vet popje zegt de dochter van Henk tegen C. van 3 jaar. Tsja, hartelijk zijn ze wel in De Rijp bit.ly/BYoIj

Nadat de benodigde formulieren zijn ingevuld, de kinderen hun oranje zwemvestjes aanhebben en er opvallend genoeg niet wordt gesproken over de kosten van het huren van een bootje, kennelijk is dat niet interessant genoeg, legt Henk uit hoe de elektrische motor werkt. Dat is nogal eenvoudig. Er is een knop met een stand 1 en een stand 2. En een stand achteruit. Dat moet lukken. 

We krijgen een geplastificeerde kaart mee en worden getipt de rode route te volgen. “Na de derde brug rechts en zie jullie over twee uur”, roept Henk ons na.

Het is inderdaad prachtig op het water. We varen door sliertvormige sloten, over plassen en meren. We zien schapen, koeien, eenden, grutto’s, een kiekendief, kieviten en tal van andere vogels.

 Af en toe komt er een vliegtuig over en verder, stilte. We komen tweemaal een ander bootje tegen. Een oase van rust. De paraplu’s zijn voor niets meegegaan en de zonnebril moet op.

Na een route van ongeveer 12 kilometer varen we De Rijp weer binnen. Goed oppassen in de smalle sloten en dan aanmeren. Henk staat al klaar op de wal. Alle bootjes zijn weg. Kennelijk zijn er na ons nog meer mensen op het idee van een fluisterboot gekomen.

Met een enthousiasme van een goede vriend worden we begroet. Je zou bijna nog een rondje gaan varen omdat je Henk een zondag gunt met veel klanten. Maar dat is niet nodig. “Het is een mooie middag geworden” vertelt hij. 

Bij het terugbrengen van de zwemvesten en tijdens het afrekenen praten we over het weer. En over zijn bedrijf. De telefoon rinkelt veel zegt Henk, er wordt druk gereserveerd voor donderdag. Dan is het Hemelvaart.

Vlak voordat we vertrekken laat Henk ons een Kampioen zien, het tijdschrift voor ANWB-leden bit.ly/1EEHRz. “Vorig jaar september was er een verslaggeefster om een rondje te varen. Ze had een hele goeie fotograaf mee”.

Henk laat ons de mei-editie van de Kampioen zien waarin zijn bedrijf prominent voorkomt. Een lovend stuk met inderdaad schitterende foto’s. Sinds dat stukje weten de mensen Het Ouweland wel te vinden. De verhuur loopt als nooit te voren.

Henk vertelde honderuit over vorig jaar september. Hij had de mensen van de Kampioen een bootje meegegeven en een picnicmand met lekkere broodjes. Toen ze wilden betalen zei hij dat dat niet hoefde. Als iemand een stukje over je gaat schrijven vraag je daar toch geen geld voor hoorden we Henk denken. Maar de schrijfster wilde betalen, net als iedereen. “Ze mogen volgens mij niet iets aannemen, zei Henk. Ik begrijp het ook wel”. Maar je zag hem kijken, hij begreep er niets van. Dat was duidelijk.

Je zou iedere ondernemer, mits aardig natuurlijk, een bezoekje van de verslaggeefster van de Kampioen toewensen.

Toen we over zijn oprijlaan naar de auto liepen keek Henk ons na, hij zwaaide.

Wilt u Henk ook ontmoeten? Dat kan. Ga naar www.hetouweland.nl En naar De Rijp.

Het is dit jaar de ronde van de terugkeer van Lance. Maar ook de ronde met vele favorieten zoals Sastre, Cunego, Leipheimer, Garzelli, Di Basso en Menchov. Armstrong is geen echte favoriet, hij rijdt mee als levend uithangbord van The Lance Armstrong Foundation tinyurl.com/36tql7 die aandacht vraagt voor de genezing van kanker in de wereld. Verder rijdt de winnaar van vorig jaar niet mee. Alberto Contador is zich aan het voorbereiden op een Franse zomer in het geel.

De Giro viert dit jaar zijn honderdste verjaardag. Sinds de start in 1909 is er met uitzondering van de oorlogsjaren ieder jaar gekoersd. Als eerbetoon aan de glorieuze winnaars uit het verleden en het land zelf doet de Giro geboortelplaatsen van oud-winnaars aan en de mooiste steden van La Bella Italia. Het parcours dit jaar  gaat bijvoorbeeld langs Milano, Torino, Firenze, over de Vesuvio, Napoli en natuurlijk Roma. 

Om het feest te accentueren is nu ook de haute cauture het peloton binnengedrongen. De klassementsleider krijgt een speciaal door Dolce & Gabbana ontworpen tricot om de schouders met in de kraag een biesje in de kleuren van de Italiaanse vlag. Toe maar.

Bij veel renners leeft de andere ronde, die in juli in Frankrijk veel meer. Daar is meer eer te behalen, meer glorie, zijn meer toeschouwers en is meer geld. Maar voor Italianen en ook een deel van de buitenlanders in het wielerpeloton komt de Giro op nummer 1.

Volgens journalist Thijs Zonneveld is de Giro d’Italia de enige échte grote wielerronde . Lees in zijn artikel waarom de Tour de France nog niet bij de Italiaanse evenknie in de schaduw mag staan tinyurl.com/okk5ut

Via la gazzetta dello sport, organisator van de ronde wordt dagelijks verslag gedaan. Beelden van alle etappes zijn te zien op cyclingfans.com

Van 9 tot 31 mei. 

De eerste etappe, een ploegentijdrit over 20,5 kilometer is zojuist gewonnen door Team Columbia bit.ly/1K79E. De sprinter Mark Cavendish gaat morgen in de eerste ‘maglia rosa’ op weg naar Trieste.

Het zal een bijzondere ronde te worden. Volgend jaar trouwens weer. Dan is de start in … … … Amsterdam.

Vai, corridori. Vai!

Hier is Plaza de Mayo. Dat is het plein waar deze foto is genomen. Een van de mooiste pleinen ter wereld. En de plek waar in 1810 de onafhankelijkheid van Argentinie werd uitgeroepen.

Vorig jaar in mei heb ik bijna dezelfde foto gemaakt. Van misschien wel dezelfde straatverkoper. Daarom weet ik waar deze foto genomen is.

Buenos Aires, desearo.

768.975 andere foto’s van Buenos Aires zijn te zien op tinyurl.com/defkx5

Mr. Frank Visser is vooral bekend van zijn tv-programma bij de NCRV waar hij -veelal- burenruzies behandeld en steevast afsluit met de woorden ‘dit is mijn beslissing en daar zult u het mee moeten doen’. Maar ook in werkelijkheid is de rijdende rechter, rechter. Namelijk kantonrechter in Zaandam.

Op 20 april werd er een beslissing van mr. F.M. Visser (zo staat het onderaan het vonnis) gepubliceerd.

Een oude dame was voor de rechter gedaagd door de onderneming waar zij een dagtocht had geboekt. De dagtocht had ook daadwerkelijk plaatsgevonden. In de brochure werd de deelnemers onder andere een kopje koffie en een broodmaaltijd beloofd, een gratis bingo, vele cadeaus, live muziek en een superverloting. Tevens mochten zij rekenen op een ‘leuke presentatie’ tijdens de dagtocht naar ‘een historisch dorpje langs de Linge’.

Eenmaal op de plek van de leuke presentatie aangekomen werden de deuren gesloten, kregen de bezoekers op het hart gedrukt vooral goed te luisteren en onderling niet te praten en kregen zij een presentatie voorgeschoteld over de heilzame werking van paardenmelk. Door de geneeskrachtige werking en de heilzame bestanddelen zou de paardenmelk goed helpen bij huidaandoeningen, reumatische aandoeningen, maag- en darmklachten, leveraandoeningen, stoornissen aan het hart en in de bloedsomloop en depressies.

Wie wil dat nou niet? De oude dame in ieder geval wel. Zij kocht voor iets meer dan € 3.000,- een flinke hoeveelheid van het paardenmiddel en betaalde ter plekke ruim € 400,-.

Natuurlijk kreeg de vrouw al heel snel spijt en weigerde verder nog iets te betalen waarna de verkoper haar voor de rechter sleepte.

Van die rechter kreeg zij gelijk. Volgens de rechter was er bij de tijdens de dagtocht gehanteerde verkooptechnieken sprake van een oneerlijke handelspraktijk. Natuurlijk was de vrouw goedgelovig maar het is verboden een voedingssupplement als medicijn te verkopen terwijl het algemeen bekend is dat paardenmelk niet helpt bij spataderen.

Het leerstuk van de oneerlijke en agressieve handelspraktijk komt uit Europa. In een Europese richtlijn is bepaald dat ieder EU-land in haar wetten maatregelen dient te treffen met betrekking tot dat onderwerp. Nederland heeft dat in onze eigen wetgeving weliswaar nog niet gedaan maar daar stapt de rechter vrij eenvoudig overheen.

De dame hoefde het restantbedrag niet te betalen en heeft de melk teruggestuurd. Hoe het met haar spataderen is vermeldt het vonnis niet.

Alle mensen die binnenkort een reisje langs de moezel maken, lees eerst het vonnis eens tinyurl.com/dapt3d

Gardel zong en speelde in films en was een superster in Zuid-Amerika. Zelfs in West-Europa genoot hij bekendheid dankzij een aantal optredens. In die tijd, de jaren 20 en 30, een unicum.

Veel in het leven van Gardel is met een zekere mystiek omgeven. Er is discussie over de plaats waar hij geboren is. Zowel Argentinie, Frankrijk als Uruguay claimen hem. Ook zijn precieze leeftijd is onduidelijk, was hij 45 jaar toen hij stierf of 48?

Op het hoogtepunt van zijn roem toerde hij samen met een andere ster uit die tijd, de Braziliaanse zanger Lepera, door Puerto Rico, Cuba en Colombia. Op 25 juni 1935 verongelukte een binnenlandse vlucht van Medellin naar Cali op de startbaan. Gardel was onderweg naar Cali in verband met een radioshow. Daarna zou hij doorvliegen naar New York voor filmopnames om van daaruit de boot terug naar Buenos Aires te nemen. Hij had zijn moeder beloofd meer tijd bij haar in Buenos Aires door te brengen.

Volgens een krantenartikel uit die tijd kwam de stad tot stilstand toen het lichaam van Gardel in Buenos Aires arriveerde.

(…) The slow pace of the funeral march was acentuated by a shower of flowers and tears being cast from every balcony and every door along the way (…)

Gardel kwam uit een arm gezin en kende van jongs afaan maar een manier om de armoede te ontsnappen, zingen. Hij zong als kleine jongen op straat, later tijdens bruiloften om vervolgens in 1917 op straat in Montevideo Uruguay ontdekt te worden.

Aan het begin van de 20e eeuw was Buenos Aires een rijke stad. De stad van de Porteños begon haar bloeiperiode in 1880. Dankzij de toenmalige President gold het Parijs uit die tijd als grote voorbeeld. Grootschalige immigratie uit Europa en een snelle economische groei maakten Buenos Aires tot het Parijs van Latijns-Amerika. “Rijk als een Argentijn” zei men in die tijd.

Volgens Alberto Paz, schrijver bij El Firulete, The Argentine Tango Magazine, was er een belangrijke reden aan te wijzen waarom Gardel in die tijd zo groot was en eigenlijk nog steeds is. In Buenos Aires zegt men nog steeds: Gardel zingt elke dag beter.

Alberto Paz: http://tinyurl.com/c4s4wm

Ik ontdekte Carlos Gardel toen ik naar een van de mooiste scenes uit de fim “Scent of an Woman” keek. Kijk hier 

Geniet vooral van de zin “Some people live a lifetime in a minute. What are you doing right now?”

De muziek die je hoort is dramatisch. Het is Por una Cabeza van Carlos Gardel.

Vandaar.

Bij Boca speelden voetballers als Riquelme en Palacio, bij Flu Thiago Neves (nu HSV) en Thiago Silva (volgens seizoen Milan).

Uit het wedstrijdverslag van een (Engelstalige) Argentijnse krant een dag later: 

The stadium was filled to the gills of blue and yellow wearing fans, screaming in delight and cheering their teams on from their 60,000 seats. Verderop: 

Riquelme opened scoring for his side in only the 11th minute. Palacio was a monster on the right where he drove Junior Cesar insane with cutting runs, and the ball seemingly stuck to his foot. Palacio received the ball, in his office, on the right and was able to cross it into the penalty area where the ball found Riquelme. 1-0 to Boca and the stadium erupts.

Dat is toch van een ander niveau dan: in de eredivisie won Willem II gisteren van Sparta in een slechte wedstrijd voor 7800 toeschouwers.

Een week later verloor Boca de terugwedstrijd in het Maracaná en dus uitgeschakeld voor de finale. Of dat verlies mede tot stand kwam door de oproep van Fluminense aan alle Braziliaanse supporters om in de nacht voorafgaande aan de wedstrijd voor het Sheraton hotel in Rio de Janeiro waar de Boca spelers zouden slapen veel lawaai te maken, play music loudly and set off plenty of fireworks in order to keep Boca players awake the night before the match.

Zo gaat dat in Latijns Amerika.

Waarom nu pas geblogd? Tja, wat maakt het uit… IK WAS ERBIJ! Kijk maar

Los Goles van de wedstrijd zijn hier te vinden

Aan de hand van dit verslag (tinyurl.com/c2fsfq) wordt een indrukwekkend beeld verkregen van het land waar tussen 1975 en 1979 vermoedelijk 1,4 miljoen slachtoffers vielen als gevolg van het Rode Khmer bewind.

De film “The Killing Fields” uit 1984 geeft eenzelfde realistisch beeld. De film is based on a true story. Kijk hier tinyurl.com/c5bwly voor de trailer.